Babamla on yıl sonra aynı masada

Babamla üniversite tercihimden sonra büyük bir kavga ettik. O mühendis olmamı istiyordu, ben müzik okumayı seçtim. Kapıyı çarpıp çıktığımda ikimiz de birkaç haftaya barışırız sanıyorduk. On yıl sürdü.

Bu sürede annem aracılık etmeye çalıştı, bayramlarda kısa telefonlar oldu, ama asla gerçek bir konuşma olmadı.

Geçen yıl annem hastalandı ve hastanede, aynı koridorda, iki yabancı gibi bekledik. Bir gece kantinde yan yana düştük. Televizyonda eski bir maçın tekrarı oynuyordu.

Babam ekranı işaret etti: "Bu maça seni götürmüştüm, hatırlıyor musun? Yedi yaşındaydın, ikinci yarıda omzumda uyudun."

Hatırlamıyordum. Ama o anlatırken onun hiç unutmadığını anladım.

O gece sabaha kadar konuştuk. Kimse özür dilemedi aslında. Ama ertesi sabah bana gelip telefonundan bir video açtı: Benim yıllar önce bir konserde çaldığım parçanın kaydı.

"Hepsini izledim," dedi. "Sadece söyleyemedim."

Annem iyileşti. Şimdi her ay bir pazar, üçümüz aynı masada kahvaltı yapıyoruz.