Gece vardiyasında tanıdığım yaşlı adam

Üniversite masraflarını çıkarmak için bir hastanede gece güvenliği olarak çalışıyordum. Gece yarısından sonra koridorlar boşalır, sadece floresanların vızıltısı kalır.

İlk haftamda fark ettim onu. Her gece saat ikiye doğru acil servisin bekleme salonuna yaşlı bir adam gelip pencerenin yanındaki sandalyeye oturuyordu. Ne bir hastası vardı ne de bir şikâyeti. Sadece oturuyor, sabaha karşı kalkıp gidiyordu.

Bir gece dayanamadım, iki çay alıp yanına oturdum. Önce konuşmak istemedi. Sonra pencereden dışarı bakarak anlattı: Eşi üç yıl önce bu hastanede, tam o saatlerde vefat etmiş. O gece işten geç kalmış, yetişememiş.

"Evde uyuyamıyorum," dedi. "Burada en azından onun son baktığı manzaraya bakıyorum."

O kıştan sonra her gece iki çay aldım. Bazen hiç konuşmadık, bazen sabaha kadar gençliğini anlattı. Mezun olup işten ayrıldığım gece bana küçük bir not bıraktı: "Gece de olsa yalnız bırakmadığın için."

Hâlâ cüzdanımda duruyor.