Babaannemin tarif defterindeki son sayfa

Babaannem öldüğünde bana kalan tek şey, kenarları yıpranmış, yağ lekeleriyle dolu bir tarif defteriydi. Kırk yıl boyunca her şeyi oraya yazmış: irmik helvasının ölçüsünü, bayram sabahı börekleri için kaç yumurta gerektiğini, dedemin sevdiği mercimek çorbasına neden bir tutam kimyon eklendiğini.

Aylarca açmaya kıyamadım. Sonra bir kış akşamı, mutfağın kokusunu özlediğim için defteri açıp sayfaları tek tek çevirdim. Her tarifin altında küçük notlar vardı. "Defne bunu sevmedi, şekeri azalt." "Bayramda iki tepsi yap, komşulara da."

Son sayfaya geldiğimde elim durdu. Orada bir tarif yoktu. Titrek el yazısıyla şunu yazmıştı:

"Ölçüleri bilen herkes yemek yapar. Ama sofraya kimi oturttuğunu bilen, ev kurar. Sofranı kalabalık tut kızım."

O akşam defterdeki ilk tarifi, irmik helvasını yaptım. Tutmadı, biraz yaktım. Ama komşuya bir tabak götürdüm. Kapıyı açan teyze helvadan bir kaşık aldı, gülümsedi ve "Senin babaannen de böyle yapardı, hep biraz yakardı" dedi.

Şimdi her ay bir pazar, defterden bir tarif seçip yapıyorum. Ve soframa mutlaka birini çağırıyorum.