Erasmus'ta ilk ay hiç kimseyle konuşmadım

Erasmus için Lizbon'a gittiğimde herkes bana "hayatının en güzel altı ayı olacak" demişti. Instagram'da gördüğüm o kalabalık sofralar, gece yürüyüşleri, plaj partileri...

Gerçek ise şuydu: İlk ay neredeyse kimseyle konuşmadım. Dil kursunda herkes çoktan gruplaşmıştı. Ev arkadaşlarım kendi aralarında Portekizce konuşuyordu. Ben akşamları odamda dizi izliyor, annemle görüntülü konuşurken gülüyormuş gibi yapıyordum.

Bir akşam mutfakta tek başıma makarna yaparken ev arkadaşlarımdan biri, Inês, içeri girdi. Tencereme baktı ve dehşetle sordu:

"Makarnayı kırarak mı atıyorsun?"

Evet, kırarak atıyordum. Bu onun için kabul edilemezdi. Oturttu beni, doğru makarnanın nasıl yapıldığını anlatmaya başladı. Sonra diğer ev arkadaşı geldi, sonra onun sevgilisi. Gece ikide hâlâ mutfaktaydık.

Kalan beş ay gerçekten hayatımın en güzel dönemiydi. Ama o ilk aydan şunu öğrendim: Kimse yalnızlığını paylaşmıyor, o yüzden herkes yalnız olduğunu sanıyor.

Not: Makarnayı hâlâ kırıyorum. Inês'e söylemeyin.