Sınıfın en sessiz öğrencisinin defteri

Öğretmenliğimin ikinci yılıydı. Sınıfımda bir öğrenci vardı; hiç parmak kaldırmaz, soru sorduğumda yere bakar, teneffüslerde de tek başına otururdu. Not ortalaması vasattı, veliler toplantısına kimse gelmemişti.

Dönem sonunda serbest konulu bir kompozisyon ödevi verdim. Herkes bir iki sayfa yazdı. O ise koca bir defter getirdi.

Defteri eve götürüp okumaya başladığımda saatlerce elimden bırakamadım. Bir dönem boyunca sınıfta olan her şeyi yazmıştı. Kimin kimle küstüğünü, hangi gün hangi arkadaşının ağladığını, benim hangi gün yorgun olduğumu bile.

Son sayfada şunu yazmıştı:

"Konuşmuyorum çünkü herkes konuşuyor. Ben dinliyorum. Biri de dinlemeli."

Ertesi gün ona defterinin sınıfın en iyi yazısı olduğunu söyledim. İlk kez başını kaldırıp gözlerimin içine baktı.

Yıllar sonra bir mesaj aldım. Bir yayınevinde editör olmuş. "İlk okurum sizdiniz," diye yazmıştı.