Terk edildikten sonra kendime yazdığım 30 mektup

Altı yıllık ilişkim bitti ve ben, hayatımı kimin etrafında kurduğumu ancak o zaman anladım. Hangi kahveyi içtiğim, hangi dizileri izlediğim, hatta hangi arkadaşlarla görüştüğüm... Hepsi "biz"e göre şekillenmişti.

Psikoloğum garip bir öneride bulundu: "Otuz gün boyunca her gün kendine bir mektup yaz. Ona değil, kendine."

İlk mektuplar berbattı. Hep onu anlatıyordum, hep "neden" diye soruyordum.

5. gün: "Bugün tek başıma sinemaya gittim. Patlamış mısırın büyüğünü aldım, bitirdim."

12. gün: "Onun sevmediği şarkıyı yüksek sesle dinledim. Meğer ben bu şarkıyı çok seviyormuşum."

21. gün: "Bir resim kursuna yazıldım. Çok kötü çiziyorum. Çok mutluyum."

Otuzuncu günün sabahı kalktığımda bir şey fark ettim: Uyanır uyanmaz telefonumu açıp onun profiline bakmamıştım. Aklıma bile gelmemişti.

O gün son mektubu yazdım. Sadece bir cümleydi:

"Seni geri kazandım."

Mektuplar hâlâ bir kutuda duruyor. Zor bir gün geçirdiğimde rastgele birini açıyorum. Her seferinde, geçmişteki ben bugünkü bana iyi geliyor.