Kampüsün kedisi Paşa'nın mezuniyeti

Fakültemizin bir kedisi vardı: Paşa. Turuncu, şişman ve kendinden aşırı emin. Amfilere izinsiz girer, en ön sıraya kurulur, hocalar ders anlatırken kürsünün üzerinde uyurdu.

Kimse onu kovmazdı. Hatta bir hocamız yoklama alırken "Paşa?" diye sorar, Paşa da tembel bir miyavla cevap verirdi. Vize haftalarında kütüphanede stres atmak için sırayla sevdiğimiz kediydi.

Son sınıfta öğrendik ki Paşa yaşlanmış, kampüste kış geçiremeyecek kadar hastalanmıştı. Bir hocamız onu evine almaya karar verdi.

Bölüm olarak Paşa'ya bir veda töreni yapmaya karar verdik. Küçük bir kep diktik, bir "diploma" bastırdık: "Paşa — Bölüm Uyuma ve Psikolojik Destek Uzmanı, Fahri Mezun."

Tören günü amfi tıklım tıklımdı. Bölüm başkanı ciddi bir yüzle diplomayı okudu. Paşa kepini üç saniye taktı, sonra kafasından fırlattı ve kürsüde uyudu. Herkes ayakta alkışladı.

Paşa şimdi hocamızın evinde, radyatörün önünde emekliliğinin tadını çıkarıyor. Hocamız bazen bize fotoğrafını atıyor. Her mezuniyet töreninde de biri mutlaka "Paşa olsaydı..." diye başlıyor.