Dedemin köyündeki kilitli oda

Çocukken her yaz Karadeniz'deki dedemin köy evine giderdik. Ev ahşaptı, gıcırdayan merdivenleri ve uzun bir koridoru vardı. Koridorun sonunda, her zaman kilitli duran bir oda vardı.

Kimse o odadan bahsetmezdi. Sorduğumda annem konuyu değiştirir, dedem ise sadece "Orada eski eşyalar var" derdi.

On iki yaşındaki bir yaz, gece susadığım için mutfağa indim. Koridordan geçerken kilitli odanın kapısının altından ince bir ışık sızdığını gördüm. İçeriden de çok hafif bir radyo sesi geliyordu. Eski bir türkü.

Sabah dedeme anlattım. Uzun süre sustu. Sonra cebinden paslı bir anahtar çıkarıp odayı açtı. İçeride örtülü eşyalar ve köşede, fişi duvardan çoktan çekilmiş eski bir radyo vardı.

"Bu, rahmetli ablamın radyosuydu," dedi. "Her akşam bu türküyü dinlerdi."

O gece ne gördüğümü hâlâ bilmiyorum. Belki rüyaydı, belki değil. Ama dedem o yazdan sonra odayı bir daha kilitlemedi. Kapıyı hep aralık bıraktı.