Eski sevgilimin düğününe davetiye geldi

Üç yıl önce, beş yıllık bir ilişkiyi "artık farklı insanlarız" diyerek bitirmiştik. Kavga yoktu, bağırma yoktu. Sadece iki insan, aynı masada artık konuşacak bir şey bulamıyordu.

Bir pazartesi sabahı posta kutumda krem rengi bir zarf buldum. Adresimi elle yazmıştı; o tanıdık, sağa yatık el yazısı. Düğün davetiyesiydi.

İçinde küçük bir not da vardı:

"Gelmek zorunda değilsin. Ama sana söylemeden evlenmek istemedim. Bana insanın nasıl sevildiğini sen öğrettin."

İki hafta düşündüm. Arkadaşlarım gitmememi söyledi, annem gitmemi. Sonunda gittim; ama en arka masaya oturdum.

Gelin olarak kapıdan girdiğinde salonu gözleriyle taradı. Beni gördü, çok kısa bir an gülümsedi. Sonra eşine döndü ve hiç bakmadı. Doğrusu da buydu.

Düğünden çıkarken içimde garip bir hafiflik vardı. Kırgınlık değil, kıskançlık değil. Bir kitabı yıllar sonra bitirmenin hissi.

O gece, yıllardır aramadığım bir arkadaşımı aradım. Bazen bir kapı kapanınca, insan diğer kapıları fark ediyor.