Kütüphanede her gün aynı masaya oturan çocuk

Üçüncü sınıfın güz dönemiydi. Her sabah kütüphanenin üçüncü katında, pencere kenarındaki masaya otururdum. Karşı masada da hep aynı çocuk otururdu: siyah kazak, bitmeyen bir termos çay, kenarları not dolu kalın kitaplar.

Hiç konuşmadık. Bazen göz göze gelirdik, ikimiz de hemen kitaba dönerdik. Bir keresinde kalemim yere düştü, o aldı, uzattı. "Teşekkürler" ve "Rica ederim". O dönemki bütün diyaloğumuz buydu.

Finallerin son günü masama döndüğümde kitabımın arasında bir kitap ayracı buldum. Elle çizilmiş, pencereden görünen manzara: kütüphanenin önündeki çınar ve iki masa. Altında küçük bir yazı:

"Bir dönem boyunca bana en iyi çalışma arkadaşlığını yaptın. Bahar döneminde konuşalım mı?"

Ve bir telefon numarası.

Arayıp aramamakta günlerce kararsız kaldım. Sonunda yılbaşı gecesi, saat on ikiye bir dakika kala bir mesaj attım: "Bahar dönemine kadar beklemesek?"

O ayraç şimdi çerçeveli, oturma odamızın duvarında asılı.